*บนรถระหว่างทาง

ตื่นแต่เช้าแปดโมง วันนี้เราจะออกไปชมสวนสวยในเมืองกันเป็นการปิดท้าย ก่อนไปขึ้นเครื่องกลับเดลลีตอนเที่ยง

ด้วยเวลาจำกัด เราเรียกสามล้อไปยังสวนชาลิมาร์หนึ่งในสวนที่เราสุ่มเลือกไป ด้วยราคาไป-กลับ 180 รูปี ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกับระยะทางกว่า 6 กิโลเมตร ฝ่าลมหนาวยะเยือก

*หน้าทางเข้าสวนชาลิมาร์

*แอบ

ครับเราต้องแอบส่องดู เพราะวันนี้สวนปิด ทั้งๆที่ในโลกเดียวดาย บอกไว้ว่าเปิดพุธถึงจันทร์นี่นา นี่เล่นเขียนบอกติดไว้เลยว่าปิดทุกวันศุกร์ซะงั้นหละ

เราพยายามขอลุกแกเปิดแง้มให้เราดูจากข้างนอกแกก็ไม่ยอม พี่คนขับก็เลยไปลองคุยดูให้

*ส่องดูทุกรู

*ลุงผู้ดูแล

ในที่สุดความพยายามก็เป็นผล หรือเพราะเวทนากันหว่า เห็นก้มๆมองๆส่องๆกันอยู่ได้ ไล่ก็ไม่ไป แกเลยเปิดประตูให้พวกเรายิงรูปกัน แต่ยังคงยืนยันไม่ให้เหยีบเข้าไปตามเดิม

แกเป็นตงฉินจิงๆ

*อีกสักรูป

เสียดายเลย แต่ก็ยังดีที่ได้เห็น แม้จะไกลก็ตามที

*หน้าสวน Nishat Bagh

คนขับยังคงพยายามให้เราแวะถ่ายรูปที่สวนแห่งนี้ซึ่งก็ปิดเช่นกัน ถ่ายด้านหน้าไว้ก็ยังดี

*วิวทะเลสาปดาล ด้านหน้าสวน Nishat Bagh

*ใต้ร่มเงาไม้ระหว่างทาง

*ภาพสุดท้าย กับการตรวจตราเข้มหน้าสนามบิน

กลับมาที่พักก็เก็บของลงมาเรียกรถจี๊ปไปสนามบิน 300 รูปี

ที่สนามบินมีการตรวจตราเข้ม ทหารดูชุมกว่าปรกติ เห็นว่ามีคนระดับสูงของกองทัพอยู่ภายในสนามบิน ก่อนเข้าสนามบินก็ต้องโชว์ตั๋วเครื่องบินให้พี่ทหารดูก่อนเป็นการยืนยัน ผ่านมาก็ต้องลงเอาสัมภาระไปผ่านการสแกน และค้นตัวกันเล็กน้อยพร้อมถูกสั่งให้ถอดแบ็ตเตอร์รี่กล้อง และถ่านออกไปใส่ไว้ในกระเป๋าใหญ่แทน ห้ามติดตัวขึ้นเครื่อง ภาพนี้เลยเป็นภาพสุดท้ายในแคชเมียร์ด้วยประกาศฉะนี้

ออกมานั่งรถคันเดิมต่อเข้าไปอาคารสนามบิน กว่าจะไปขึ้นเครื่องได้ก็ถูกสแกนกระเป๋า และค้นตัวอีก 3 รอบ รอบสุดท้ายนี่ก่อนขึ้นบันไดเครื่องไม่ถึง 200 เมตร ด้วยซ้ำ มาตรฐานความปลอดภัยได้ใจจริงๆ

*รถเมล์เข้าเมือง

ใช้เวลาประมาณชั่วโมงเศษจากศรีนาร์กา ก็มาอยู่หน้าสนามบินภายในประเทศแล้ว ยืนรอรถเมล์เข้าเมืองไปสถานีรถไฟอยู่นานก็ไม่มีวี่แวว เลยอเดินออกไปตามถนนเพื่อหาป้ายรถเมล์ ซักพักเจ้ารถเมล์คันนี้ก็วิ่งมาเราเลยรีบกระโดขึ้นโดยไว กับราคา 50 รูปีต่อคน

*สถานีรถไฟนิวเดลลี

นั่งรถเมล์มาไม่ต้องกลัวลงไม่ถูกเลยครับ พอถึงคนเก็บตั๋วกะคนขับก็จะหันมาบอกเราให้เตรียมตัวลง และจอดให้เป็นอย่างดีเลยครับ ชนิดที่อดเทียบกับสาย 8 แถวบ้ามผมไม่ได้เลย

รถมาจอดอีกฝากของตัวอาคาร เราต้องเดินขึ้นสะพานข้ามทางรถไฟไปจนสุดสะพาน รางรถไฟและคนพลุกพล่าน กว่าหัวลำโพงหลายเท่าเลย

*ทางเดินข้ามรางรถไฟ

เดินไปเรื่อยๆครับ บนสะพานมีตัววิ่งสีแดง และเลขชานชาลาบอกเป็นระยะ

*สถานนีรถไฟนิวเดลลี

ต้องนิวเดลลีนะครับอย่าไป อันที่ชื่อเดลลีเฉยๆนะ เดินลงมาจากสะพานเราก็มาออกที่ด้านข้างของตัวอาคาร จากนั้นก็เดินเข้าตรงทางเข้าหน้าตัวอาคาร แล้วหาบันได้เดินขึ้นไปชั้นสองกันเลย หาไม่ยากครับ

*International Tourist Bureau

มาถึงชั้นสองก็เข้ามาในนี้เลยครับ เปิดทุกวัน 8 โมง-2 ทุ่ม วันอาทิตย์ปิดบ่าย 2 มีที่นั่ง ห้องแอร์เย็นๆ มีตารางเดินรถขนาดใหญ่ติดให้ดูอยู่ เดินไปหยิบแบบฟอร์มมากรอก ใส่วันที่ เวลา รอบรถไฟ จุดหมาย ชื่อ และหมายเลขพาสปอร์ต แล้วก็ไปนั่งเข้าคิวรอได้เลย

หากสงสัยก็มีเจ้าหน้าที่หน้าดุ แต่ใจดี คอยให้บริการสอบถามอยู่ครับ ที่นี่ให้บริการจองตั๋วรถไฟทั๋วประเทศแก่นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติโดยเฉพาะ ให้ได้รับความสะดวก ไม่ต้องคอยไปสุ้รบปรบมือแย่งตั๋วกับพี่แขกด้านล่างให้ได้เมื่อยเลย แต่ทว่า………………..

รอบรถขาไปของผมตอน 1 ทุ่มไม่สามารถจองให้ได้จากข้างบน เพราะมันกระชั้นเวลาเกินไปมันต้องจองล่วงหน้า เพราะนี่ก็ปาไป 3 โมงครึ่งแล้ว แต่ยังแย่ไม่พอขากลับก็เต็มหมดไม่มีเหลือ 

เจ้าหน้าที่จดเบอร์ช่องขายตั๋วด้านล่างให้ เราลงมาจองกัน 2 คน ให้เพื่อนอีกขนเฝ้าของไว้ด้านบน แถวพี่แขกยาวเหยียดรอเรา เข้าคิวไปก็ต้องระวังพวกแขกจอมเสียบ แขกมั่ว แขกแทรกอยู่เป็นระยะ กว่าจะได้ตั๋วมาก็มีโมโหไปหลายที เป็นศรีแก่ชีวิต             

จองล่วงหน้าเถอะครับมันไม่สนุกเลยจริงๆ  

*ตรอกแถว สถานีรถไฟ

เดินออกมาหาซื้อของกินรองท้องกันแถวหน้าสถานี เพียบเลยครับ

*เย็นย่ำ

*ดาดฟ้าอาคารสถานีรถไฟ

แล้วรถไปก็ออกเดินทางสู่อัครา ใช้เวลา 3 ชั่วโมง กับค่าตั๋วตู้แอร์ 240 รูปี

*ขบวนแห่เทพเจ้า งานวัดฮินดู

รถมาถึงสถานี 4 ทุ่ม ไม่รอช้าเดินออกมาเรียกสามล้อเครื่องไปย่าย Taj Ganj ในราคา 80 รูปีเพราะเห็นว่ดึกแล้ว

ปรากฎว่าเต็มหมดเลยครับ ทั้งย่าน เราคงมาดึกเกินไป จะมีก็ต้องรอถึงเช้าซึ่งคงเป็นไปไม่ได้ จะมีก็ที่นึงเดินไปดู ก็เก่าเกินกว่าจะนอนไหว เราเลยต้องให้สามล้อพาไปดูที่อื่นๆ ซึ่งล้วนแล้วแต่เต็มหมด จะเหลือก็แต่พวกโรงแรมดีๆราคาเป็นพันขึ้น ไปดุมาที่นึงหรูหรามหาราชา ไม่กล้านอนเลย 

สุดท้ายจำยอมจริงๆเหนื่อยขี้เกียจหาแล้ว ได้ห้องใต้ดินดูเก่าๆ โทรมๆริมถนน เหลืออยู่ราคา 550 รูปี แพงเกินคุณภาพมาก แต่เอาเถอะนี่ก็ 5 ทุ่มกว่าไปแล้ว

สักพักขบวนแห่ก็มาผ่านหน้าที่พักให้ได้ตื่นเต้นใจ

*แคชเมียร์ในสายน้ำ

เข้าสู่วันที่ 5 แล้ว วันนี้จะพาไปเที่ยวตลาดน้ำยามเช้าในทะเลสาปดาลกัน จากนั้นจับรถไปกันต่อที่ทุ่งหญ้าพาหาแกรมกันต่อ

ในห้วงวันก่อนๆ

*เหยี่ยวกลางสายหมอก

เช้านี้เราออกตัวกันแต่ 6 โมงครึ่ง เดินจากโรงแรมไปแถบริมแม่น้ำหาเรือชิคาร่าไปชมตลาดน้ำ ที่ผู้คนเอาของมาแลกเปลี่ยนกันที่กลางทะเลสาปดาล ได้เรือจากลุงคนนึงที่ท่าในราคา 350 รูปี  

*ควันลอยขึ้นจากผิวน้ำ

วันนี้มันช่างหนาวกว่าวันก่อนๆ เช้านี้ก็ยังคงเงียบเชียบเหมือนวันวาน น้ำก็ยังนิ่งและเย็น

*แสงแรกฉาบขึ้นเหนือทะเลสาป

*ลุงแกพายเนิบจนโดนแซง

*และก็ยังคงเนิบๆอยู่

พายผ่านหมู่เรือบ้าน มาโผล่แปลงปลูกดอกไม้ก็แล้ว ผ่านบ้านกลางน้ำก็อีก ยังคงไม่มีวี่แววตลาดเลย หรือตลาดจะวายกันไปหมดแล้ว

*สองเงาในดาลเลค

อ่าในที่สุดก็ถึงผู้คนยังคงคึกคักแม้ว่าเราจะมาสายไปนิดหน่อย เรือนับสิบๆลำลอยเจรจาแลกเปลี่ยนกันสนุก

*คุยไรกันอะ

*กวาดตาหาของ

*อะเจอแล้วแต่ยังไม่โดน

*อันนี้น่าสน

เดี๋ยวกลับมาต่อยังไม่จบครับพอดีโพสข้ามวันไป

ได้รับนับอีเมล์มาฉบับนึง เป็นภาพกราฟฟิคอย่างง่ายที่สื่อเปรียบเทียบกันระหว่างวัฒนธรรมของคนตะวันตกกับคนตะวันออก ในเรื่องต่างๆได้อย่างเรียบง่าย น่าสนใจ และหยิกกัดได้น่ารักทีเดียว

ภาพสัญลักษณ์ทั้งหมดนี้ถูกคิดและออกแบบ โดย Liu Young ชาวจีนโดยกำเนิดจากฝั่งตะวันออก และได้รับการศึกษาจากผั่งตะวันตกที่เยอรมัน

ฝั่งสีน้ำเงิน หมายถึง คนจากฝั่งตะวันตก

ฝั่งสีน้ำแดง หมายถึง คนจากฝั่งตะวันออก

Opinion

Way of Life

Punctuality

Contacts

Anger

Queue when Waiting

Sundays on the Road

Party

In the restaurant

Travelling

Handling of Problems

Three meals a day

Transportation

Elderly in day to day life

Moods and Weather
 

The Boss

What’s Trendy

The child

การเดินทางเริ่มด้วยรถบัสจากกรุงเทพสู่ มุกดาหาร ข้ามสะหวันเขตของลาว จนถึงเมืองเว้ตอนกลางของเวียดนาม แล้วขึ้นเหนือสู่กรุงฮานอย ล่องเรือในอ่าวฮาลอง ก่อนจับเรือพายชมธรรมชาติสุดสวยที่ แทม ค็อง, นิงห์บิงห์ ต่อรถไฟขึ้นเหนือสุดปลายประเทศที่ซาปา ด้วยความหนาวสุดใจ 5 องศา แล้วบินกลับจากฮานอยสู่กรุงเทพกับน้องนก 3 บาท

รายละเอียด และรูป รอชมนะคร้าบบบบ

มีโอกาศไปดูหนังอภินิหารเห็ดเข็มทอง เอ้! เข็มทิศทองคำ ยังคิดอยู่ว่าอยากมีภูติมาช่วยทำงานบ้างจัง

และแล้วก็มีคนชวนให้ได้ไปลองเล่นหาภูติให้กับตัวเองดูในเวป  http://www.goldencompassmovie.com/  นี

ตอบคำถามไป 20 ข้อและก็ได้เจ้าตัวนี้มาเป็นภูติ snow-leopard เทห์ดีแฮะว่าไม๊ ใครยังไม่มีภูติประจำกายไปลองไปเล่นดูครับแล้วมาบอกกัน

ทรงพระเจริญ : Long Live The King

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

*Pir Dastgir Sahib, ยามเช้า

เข้าสู่วันที่ 4 แล้วนะครับ เสียงเป็นมติเอกฉัทน์จากเมื่อวานว่าวันนี้เราจะหยุดพัก ไม่ออกไปเที่ยวนอกเมืองชมธรรมชาติ แต่เราจะตะลุยเดินเข้าเขตเมืองเก่าเพื่อแก้เลี่ยนกันบ้าง

จาก Dal Gate เราออกมุ่งเดินแต่เช้าไปตามเส้นทางเรียงจาก Pir Dastgir Sahib, Naqshand Sahib, Jama Masjid, Tomb of the Mother of Zain-ul-Abidin, Pathar Masjid, Khanqah of Shah-i-Hamadan แล้วจ้างรถสามล้อไปยัง Makhdoom Sahib บน Hari Parbat Hill เป็นที่สุดท้าย 

จากนั้นก็จ้างรถสามล้อเพื่อกลับมาหาข้าวเย็นทานก่อนกลับที่พัก เอาเป็นว่าวันนี้เดินจนเมื่อยเพลียไปตามกัน สำหรับผมการใช้สองเท้าของเราค่อยๆย่ำเดินไปตามทาง มันทำให้เราได้สัมผัสและรู้จักผู้คนที่นี่ได้ดีกว่าการนั่งรถเที่ยวมากเชียวหละครับ

นอกจากจะได้แวะถ่ายรูปได้ถนัดแล้ว การเดินยังช่วยให้เราพบและเก็บรายละเอียดดีๆที่หากเคลื่อนที่ด้วยความไวไม่เท่ากันก็จะไม่อาจพบได้ และการเคลื่อนที่เท่ากับคนในเมืองยังทำให้เราได้พบไมตรีที่ผู้คนต่างส่งคำทักทายหยิบยื่นให้ด้วยหละครับ

*ถ่ายจากหน้าต่างบนที่พัก ทอดสายตาสู่คลองที่เชื่อมระหว่างแม่น้ำเจลุม กับ ทะเลสาปดาล

หมอกยามเช้าจากๆ ควันพวยพุ่งจากจมูกและปาก วันนี้ปากเริ่มๆแตกแล้ว

*ท้องถนนยังคนเงียบเหงา แทบปราศจากพาหนะะและผู้คน

*เหล่าทหารกล้า ในชุดพร้อมรบออกเฝ้าระวังท้องที่ของตนอย่างเคร่งครัด

*ด้านหลังโรงแรม

นกเริ่มออกจากรังไปหากินแต่เช้า

*มองซ้าย

*มองขวา

*มองลงล่าง

*นิ่ง/สงบ/เงียบ

กว่าพนักงานจะตื่นหากุญแจมาเปิดประตูให้ได้ก็ใกล้จะ 8 โมงแล้ว แต่หมอกก็ยังคงมีอยู่จางๆ แต่ลมหนาวกลับยังไม่จางตาม 

*กระทิงแดงก้าวไกลสู่แคชเมียร์

*การเกษตร(Apple) ปะทะ การสื่อสาร(Airtel)

*เช้านี้ก็ยังคงรู้สึกปลอดภัย ได้เหมือนเมื่อวาน

*ยังคงเงียบเช่นเดิม

*ประตูลวดลายวิจิตร

3 วันที่ผ่านมา ผมพบว่าคนที่นี่ดูจะให้ความสำคัญกับความสวยของประตูบ้านมากกว่าควมสวยของตัวอาคารของบ้านเสียอีกทั้งที่ในเมืองและนอกเมือง

บางหลังบ้านก็ดูธรรมดาแต่พอเห็นประตูบ้านกลับตกแต่งซะสวยงาม ยิ่งถ้าหลังไหนทำบ้านสวยด้วยแล้วประตูนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยครับ ลวดลายงามหยดเลยเชียว เป็นสิ่งที่น่าชมน่าสังเกตุเวลามาที่ศรีนาการ์เลยครับ

*8 โมงแล้วเมืองก็ยังเงียบสงบ ชิวๆ

*เก่ากลางเมือง

*มาหยุดถ่ายเจ้านกในเขตด่านทหาร โดนเคาะไล่เลยครับ อิๆ

*(อาคาร)เก่า+(คน)แก่

*Pir Dastgir Sahib อยู่ตรงหน้า

*หน้าทางเข้า Pir Dastgir Sahib

*เลี้ยงนก

ตอนแรกคนพุทธอย่างเราก็กล้าๆกลัวๆ ไม่กล้าเข้า เห็นคนมุสลิมอยู่หน้าทางเข้าเต็มไปหมด ด้วยใจอยากเข้าเดินไปถามทหารที่คุมอยู่ ทำมือชี้ๆขอเข้าไปข้างใน แก็พยักเหมือนบอกว่าเข้าได้เลยไม่มีปัญหา Let’s go

*สุสานที่อยู่ภายในมัสยิด

เดินด่อมๆมองดูอยู่หน้าประตูทางเข้าอาคาร ก็ได้รับการเชิญชวนจากคนที่ประตูให้เข้าไปข้างในได้ แต่ข้างในเข้าได้เฉพาะผู้ชายเท่านั้นครับ ลุงคนนึงแกก็เอาหมวกแบบมุสลิมมาสวมให้ก่อนเข้าไป

*ลวดลายตกแต่งผนังภายใน

ลวดลายอารบิก ประดับด้วยดอกไม้หลากสีสัน กระจายอยู่ทั่วทั้งภายในอาคารทั้งผนัง เสา และฝ้าเพดาน 

*ใจกลางมัสยิด

ผมมานั่งลง ตัวเกร็งอยู่ท่ามกลางคนมุสลิมจำนวนมากที่เข้ามาทำพีธีอยู่ภายในเต็มไปหมดร่วมร้อยคน ใจก็อยากดูอีกทั้งก็เกรงใจที่เข้ามารบกวน แต่ดูเหมือนผู้คนในนั้นกลับไม่ได้เห็นผมเข้ามายุ่มย่ามรบกวนเลย

ซ้ำยังเรียกให้ผมเข้ามานั่ง และแบ่งขนมปังให้ผมทานด้วยแผ่นนึง ท่ามกลางเสียงสวดขอพรกังวาลไปทั่วภายในอาคาร    

*ฝ้าเพดานวิจิตรไม่แพ้กัน

*ชัดๆกับฝ้าเพดาน

*บริจาคเงินและดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์

ผมก็ร่วมทำบุญที่กล่องนี้หละครับ เห็นทุกคนก็มายืนขอพรและทำบุญที่หน้ากระจกนี้

*ด้านหลังมัสยิด

ด้านหลังเป็นทางเข้าของสตรีเพื่อมายังห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ โดยจากห้องได้เพียงมองผ่านหน้าต่างที่อยู่ค่อนข้างไกลจากศูนย์กลางออกมาผ่านในส่วนของผู้ชายเท่านั้น ด้วยเป็นหลักข้อห้ามทางศาสนา

*ตรอกสวยๆ พบเห็นได้ทุกมุม

*Naqshand Sahib

เดินเลยมาอีกไม่ไกลนัก ทางฝั่งตรงข้ามถนนเราก็มาอยู่หน้าสถานที่แห่งนี้ Naqshand Sahib

ภายในจะพบเห็นนกพิราบเยอะเลยครับ ซึ่งด้านนอกจะเจอแต่เหยี่ยวกับอีกาซะมาก

*เต็มไปด้วยสุสาน

ถึงที่แห่งนี้จะไม่ใหญ่นัก แต่อาคารหลักที่ก่อสร้างด้วยเทคนิคหินสลับซ้อนทับกับงานไม้ ออกมาค่อนข้างสวยแปลกตากว่าที่อื่นๆ น่ามาชมเช่นกัน 

*อ้อมมาด้านหลัง ชัดๆกับงานหินสลับไม้

*ออกมาด้านนอก เจอเข้ากับร้านของชำสีสด

*ซากอาคารกลางเมือง ไม่รู้ว่าเป็นเศษศากจากสมัยรบรากันรึป่าว

*แยกตรงหน้า Jama Masjid

มองกลับไปเห็น Hari Parbat Fordt อย่างชัดเจน รถม้ายังเป็นพาหนะสำคัญอยู่เฉกเช่นอดีต

*Jama Masjid เบื้องหน้า

ทหารคุ้นกันหนาแน่นเชียวครับ ด้วยเป็นมัสยิดกลางที่สำคัญ

*ก่อนเข้าไป Jama Masjid แวะหาอะไรลงท้องก่อน ที่ร้านนี้หละครับ อยู่แถวๆมัสยิดนี่เอง

*ณ หน้าทางเข้า Jama Masjid

*ในมุมมอง หลังเข้ามายังซุ้มทางเข้าแรก มองผ่านไปยังซุ้มฝั่งตรงข้าม

แปลนมัสยิดนี้เป็นลักษณะสี่เหลี่ยมจัตตุรัส มีซุ้มทางเข้าขนาดใหญ่อยู่ทั้ง 4 ด้าน ล้อมรอบด้วยสวนขนาดใหญ่ มีสระน้ำพุตรงกลาง

มัสยิดแห่งนี้ใหญ่ที่สุดในศรีนาการ์เลยทีเดียว สร้างขึ้นสมัยสุลต่าน Sikandar รูปทรงปัจจุบันเป็นแบบ แคชเมียร์คลาสสิค รองรับคนได้ถึง 33000 ทีเดียว ภายในอาคารรอบสวนมีเสาไม้สีอ่อนจากไม้ต้นเดียว และมีอยู่ถึง 378 ต้น  

และเพื่อเป็นการเคารพสถานที่ต้องถอดรองเท้าก่อนเดินเข้าไปภายใน

*มองขึ้นไปที่ฝ้าเพดานมั้ง

*มุมมองจากน้ำพุกลางสวน

*ฝ้าอีกด้านที่สวยไม่แพ้กัน

*เสาในจำนวนกว่า 378 ต้น

*ก็ยังคงเห็น Hari Parbat fort ได้อยู่

*แสงสาดส่องผ่านช่องแสงเข้ามาภายใน

ผมว่าที่นี่ถ้ามาถ่ายตอนคนเข้ามาสวดได้นี่จะเป็นอะไรที่น่าจดจำและบันทึกอยู่ไม่น้อยเชียว

*แสงเงาเธอช่างเหลือร้ายนัก

*ศรัทธาหลังแสงเงา

*สวยด้วยแสงเงา

*บทสวดวางไว้อยู่เป็นระยะ

*ร้านขายพริกขายผักแห้ง หน้ามัสยิด

*อาคารด้านนอกแถวๆ Jama Masjid

*อีกหลัง หน้าต่างสีสวยเชียว

*รถเข็นขายผัก เป็นลักษณะนี้ทุกคันเลยครับ

*ตรอกอีกแล้ว แถวทางเดินไปสู่ Tomb of the Mother of Zain-ul-Abidin

*เดินต่อไปเรื่อยๆ

*เดินเกือบหาไม่เจอ

*อ่าอยู่ในตรอกนี้นี่เอง เลี้ยวซ้ายตรงหน้าก็ถึงแล้ว

*Tomb of the Mother of Zain-ul-Abidin

อาคารหลังใหญ่เป็นที่ตั้งของสุสานแม่ของภรรยาองค์นึงที่กษัตริย์ Zain-ul-Abidin ทรงรักมากที่สุด

*สุสานราชวงค์

ด้านในสุดที่มีรั้วรอบขอบชิดเป็นที่ตั้งของสุสานราชวงค์ ในรูปแถวหลังสุดตรงกลางเป็นสุสานของกษัตริย์ Zain-ul-Abidin นั่นเอง

*อาคารเก่าข้างสุสานอายุกว่า 200 ปี

*อาคารข้างทางสู่ Pathar Masjid

*อาคารริมแม่น้ำ

*ริมน้ำอีกมุม

*เรือบ้าน

*ริมแม่น้ำแม่จะสกปรกไปนิด แต่น้ำก็ยังไม่เน่า อาคารบ้านเรือนริมน้ำกึ่งปูนกึ่งไม้ก็สร้างได้น่าสนใจ

*นี่ก็สวยไม่แพ้ริมน้ำ

*ถึงแล้วครับด้านหลังของ Pathar Masjid

*เข้าซอยมาทางเข้าด้านข้าง

*ด้านในครับ

แม้ที่นี่จะไม่ใหญ่และไม่มีสีสันลวดลายประดับ แต่ด้วยโครงสร้าง งานปูนก็น่าสนใจทีเดียว เจอกลุ่มเด็กๆจอมแก่นมาแย่งให้ถ่ายรูปด้วยครับ เล่นเอาปวดหัวเลย ไว้จะเอารูปมาให้ชมในชุดรวมรูป ชาวแคชเมียร์ครับ

*ด้านหน้า Pathar Masjid หันออกแม่น้ำไปสู่ Khanqah of Shah-i-Hamadan

*ข้ามสะพานไปอีกฝั่ง

*เดินไปยัง Khanqah of Shah-i-Hamadan ที่อยู่ตรงหน้า

*ผ่านอีกตรอก

*และอีกตรอก

*Khanqah of Shah-i-Hamadan

*ด้านหลังอาคารหลักที่ Khanqah of Shah-i-Hamadan

*ประดับตกแต่งได้งดงามนัก

Khanqah of Shah-i-Hamadan เป็นมัสยิดแห่งแรกในเมืองศรีนาการ์ ค้นพบโดยชาวเปอร์เซีย Mir Sayed Ali Hamadni ในปี 1395 หรือกว่า 600 ปีมาแล้ว

ทว่าอาคารหลักถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี 1730 เหตุเพราะถูกไฟไหม้ ภายในถูกตกแต่งด้วยลวดลายวิจิตรไม่แพ้ด้านนอกเลย โดยมองจากข้างนอกเข้าไป เพราะภายในเป็นเขตหวงห้ามเข้าได้เฉพาะชาวมุสลิมเท่านั้น

*ซุ้มประตูด้านหน้าทางเข้า Khanqah of Shah-i-Hamadan ก่อนกลับ

*มุมมองจาก Makhdoom Sahib บน Hari Parbat Hill

ออกจาก Khanqah of Shah-i-Hamadan เราก็เรียกรถสามล้อมายังทางขึ้นเขา Hari Parbat Hill 50 รูปี

*Makhdoom Sahib

เชื่อว่าเป็นหินที่กักขังปีศาจร้ายไว้  เพื่อช่วยเหลือชาวแคชเมียร์ เป็นศาสนสถานที่เคารพของชาวฮินดู

*จากหน้าต่างมองเห็นเมืองศรีนาการ์ที่อยู่เบื้องล่าง

*มุมนี้ก็งามนัก

*แสงยามเย็นกลางเมือง

จากเชิงเขา เราเรียกรถกลับมาในเมืองเพื่อมายังร้าน Cafe de Lintz เพื่อทานข้าวเย็น

*ทาทา เธอดังไกลมาแคชเมียร์

มาเดินหาซื้อซีดีเพลงที่ร้านแห่งนึงแถวย่านร้านค้าในเมืองไม่ไกลจาก ร้าน Cafe de Lintz

จากนั้นก็เรียกสามล้อไปเขตเมืองเก่าแถวจามามัสยิดอีกรอบ หาซื้อของที่ระรึก ผมได้ชุดแคชเมียร์มาจากแถวนี้หละครับ

นอกจากนี้ก็ไปแวะร้านหมวกทำมือ สวยๆ ที่เข้าไปในร้านยังกับร้านหมวกแถวยุโรปเลย ก่อนกลับ 2 สาวยังได้ซีดีเพลงอินเดียที่ร้านขายซีดีติดมือกลับมาอีก

*ร้านขายผ้าที่ Dal Gateใกล้ที่พัก

ปิดท้ายด้วยรูปร้านนี้ ซึ่งแวะมาเดินซื้อของฝาก ก่อนกลับไปนอนหลบหนาว ที่หนาวขึ้นทุกวันในที่พัก

พบกันใหม่ใน วันที่ 5 ครับ

*ท่าเรือ

เก็บของเผ่นตั้งแต่ 7 โมงเช้า แม้แต่อาหารเช้าก็ไม่เอา เจ้าแซมก็ยังนอนไม่ยอมตื่นขนาดแกล้งทำเสียงดังแล้วนะ

เราออกมายืนสั่นท้าลมหนาวเรียกชิคาร่า แต่ก็ยังไม่มีผ่านมา จนคุณปู่คาดว่าน่าจะเป็นพ่อของลุงเจ้าของ แกเดินออกมาเจอพวกเราก็เข้าไปเรียกเจ้าแซมออกมาส่งพวกเราที่ฝั่ง

เราต้องรีบออกมาเดินหาโรงแรมบนฝั่งก่อนที่จะไปให้ทันรถออกตอน 9 โมง

*ชิวิตยามเช้าเริ่มต้นอย่างช้าๆ

ผมว่าคนแคชเมียร์ใช้ชีวิตได้น่าอิจฉามาก ผู้คนกว่าจะออกจากบ้านเปิดร้านค้าก็ปาเข้าไปเกือบ 9 โมงไปแล้ว จะมีก็แต่เหล่าทหารกล้าที่มายืนหนาวคุ้มกันพื้นที่แต่ก่อนฟ้าสาง

เมื่อวันที่มาถึงเป็นวันอาทิตย์ร้านค้าในเมืองปิดกันหมดโดยพร้อมเพรียง ทั้งเมืองดูเงียบสงบ

*เวิ้งน้ำใกล้ dal gate

สีสันของแสงแดดอ่อนๆกระทบน้ำ ต้นไม้ และเรือบ้าน สร้างสีสันที่สวยงามเกินกว่าภาพถ่ายจะเก็บหมด

เราเดินขึ้นฝั่งได้สักพักก็เจอกับคู่สามีภรรยาจากกัลกัตตาที่เจอเมื่อวานเค้าก็พักเรือบ้านเหมือนกัน 400 รูปีเองครับ ได้ทุกอย่างเหมือนกับเรา  

เราทั้งหมดจะไปท่ารถบัสเช่นกัน เลยร่วมเดินไปด้วยกัน

*อาคารบ้านเรือนแถว Dal Gate กับ สามล้อดำ

*หน้า Dhum Dhum Hotel

เราเดินเรื่อยมาเพื่อหาโรงแรม Dhum Dhum Hotel ที่อยู่แถว dal gate เคยเห็นในกระทู้ของพี่โรม ดูในLP ราคาก็ย่อมเยา เมื่อวานนั่งรถผ่าน เล็งเอาไว้แล้ว

เช้านี้ประตูยังคงปิดอยู่ เราก็ดึงมันขึ้นเดินขึ้นไปขอดูห้อง ที่ชั้น 3 ห้องราคา 600 รูปีมีห้องน้ำในตัว สะอาดใช้ได้ครับ คุณลุงที่ยืนอยู่ในรูปก็อัธยาศัยดีมากครับ

*สามล้อแคชเมียร์( Auto Rickshaw )

สองสามีภรรยาขอเดินล่วงหน้าไปก่อน ในระหว่างที่เราติดต่อเรื่องห้องพัก ออกมาเราก็เรียกสามล้อคันนี้ไปส่งที่ท่ารถบัส 40 รูปี ตอนแรกลุงแกคิดว่าไปคนเดียวคิด 20 รูปี แต่ผมว่าจากโรงแรมมันไม่ไกลมากน่าจะอยู่ที่ 30 ไม่เกิน

*หน้าทางเข้าท่ารถบัส

ฝั่งตรงข้ามท่ารถบัสเป็นคิวท่ารถแท็กซี่ซูโม่ หากไม่อยากนั่งบัส หรือมาไม่ทัน ไม่มีวิ่งก็ข้ามไปหาจ้างรถไปได้ที่นี่ มีให้เลือกมากมาย 

*ร้านน้ำชา ข้างท่ารถบัส

ได้ตั๋วไปโซนามาร์คมาในราคา 220 รูปี แต่เป็นบัสคนละคันกันกับชาวแก็งค์เราเมื่อวานที่มาเจอกันอีกครั้ง เวลารถเราออกช้ากว่าเลยไปหาไรรองท้องก่อน

เดินออกมาริมถนนไม่ไกลนักก็มาเจอร้านชาร้านนี้

*ในร้านน้ำชา

นอกจากชาแล้วก็มีเบเกอรี่อีกด้วย น่ากินครับร้านนี้ชาก็อร่อย ไม่แพงด้วย

*ป้ายพรีเซนเตอร์เด็กหน้าตี๋ กลางเมืองมุสลิม

รถออกตัวแล้ว พร้อมร้านรวงข้างทางก็ถยอยเปิดตาม

*เขียงขายเนื้อสัตว์

*ฤดูเก็บเกี่ยวผ่านพ้น

*ลำธาร

รถแวะจอดที่ร้านชาริมลำธาร น้ำเย็นวิวสวยมากครับ

*เจ้าตัวนี้นอกจากกินน้ำแล้ว ผมเห็นมันกินถุงพลาสติกข้างลำธารเข้าไปด้วย จะไปดึงถุงออกมาก็กลัวมันจะเอามือผมเข้าไปแทน

*บ้านเรือนรายทาง

*ร้านขายเนื้อแบ้(แพะ)

เห็นห้อยอยู่ทั้งตัว ยกกล้องจะเก็บภาพ พี่แกเอาเลยเดินไปหยิบหัวเจ้าตัวที่ห้อยอยู่มาโชว์ กลัวเราจะสงสัยว่าตัวอะไร

*ใกล้ถึงแล้วครับ สองข้างทางเริ่มเป็นภูเขาหิมะยอดสีขาวโพลนโดยรอบ

*แสงสวรรค์ส่องผ่านภูเขาหิมะด้านหลัง

*จุดจอดรถ

บรรดาคนเลี้ยงม้าก็เข้ามาเรียกหาลูกค้า ในทันที

*รถบัสเราจอดอยู่ข้างร้านอาหารร้านนี้หละครับ

*เด็กจอมตื้อ

เราเดินมาทางฝั่งตรงข้ามกับร้านอาหารเพื่อเไปยังกราเซียร์ สองหนุ่มก็ตามมาตลอดทาง ราคาก็ลดลงมาเรื่อยๆ จนอยู่ที่ 2 ตัว 300 รูปี แต่เราระบมแล้วขืนวันนี้นั่งอีก อาจจะนั่งไม่ได้อีกเลย ขอเลือกเดินจะดีกว่า แม้เจ้าเด็กน้อยจะบอกว่าเราเดินไม่ไหวหรอกมันไกลเอามาก  

อย่ามาหลอกกันดีกว่าเจ้าหนู แต่…ผมกลับคิดผิดถนัด เจ้าหนู 2 คนมันพูดจริงแฮะ

*ศาลาพักหอบ

นั่นไงเดินข้ามเนินมาเนินเดียว ยังไทนไรก็แอบมานั่งหอบที่ศาลากลางเนินเขาสีเขียวที่เค้าจัดวางไว้ให้ชมวิวซะแล้ว สองหนุ่มยังคงตามมาอยู่เหมือนรู้ว่าเราไปไม่รอดหรอก 555+

แต่เรื่องไรจะยอมแพ้วะ เสียหน้าหมด555+ เดินต่อๆ

*วิวสวยตลอดทางที่เดินไปเลยครับ

*เดินตรงไปที่เขาหิมะลูกที่เห็นอยู่ตรงหน้า ด้วยคิดว่าต้องอยู่แถวนั้นแน่ๆ

*ม้านอกเวลางานก็ถูกปล่อยเป็นอิสระเดินรับลมหนาวหาหญ้ากินอย่างสบายใจ

*เดินข้ามมาได้ 3 เนินก็เริ่มเห็นอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่ผิดครับมันยังไม่ใช่เขาที่อยู่ตรงหน้า ผมจะต้องเดินอ้อมเขาที่อยู่ทางซ้ายมือลัดเลาะไปอีกไกลจากนี้มากครับ เพราะนี่เดินมาได้ 1 ใน 4 เอง

*เลี้ยวเลาะมาแล้วครับ

เดินอ้อมเขามาทางซ้าย และยังต้องเดินไปจนกว่าจะสุดปลายเขาด้านขวาหนะครับ จากหนาวเดินจนเหนื่อยก็เริ่มร้อนจนเหงื่อออก เมื่อไหร่จะถึงหว่า เดินมาได้ก็เกือบ 1 ชั่วโมงแล้ว สองสาวก็ไม่เดินต่อมาด้วยแล้วคงหายไปถ่ายรูปแน่ ยืนรออยู่นาน เลยต้องออกเดินต่อเดี๋ยวกลับมาไม่ทันรถตอน 5 โมง

*หนทางยังอีกไกล มีแต่ทิวทัศน์ที่ทำให้มีกำลังเดินต่อ

ม้าหลายตัวของนักท่องเที่ยวคนอื่นเริ่มทยอยแซงไป บ้างก็ไปถึงกราเซียร์แล้วก็เดินสวนกลับมา ยังดีที่มองไปไกลๆหน้าหลังยังเห็นคนบ้างไม่งั้นมีหวิวๆเหมือนกัน

*ยังต้องอีกกี่โค้งกันเนี่ย

ความงามช่างเข้าถึงอยากเสียจริง ลีลาซ่อนเร้นเยอะ ลึกลับและน่าค้นหา นี่คงเป็นเสน่ห์ที่ทำให้อยากพบเห็นและเดินไปถึง

ธารน้ำจากภูเขาที่เลาะเลียบทางเดิน ช่างใสและเย็น เสียงของต้นไม้กระทบกัน เสียงของน้ำที่ไหลในลำธาร เสียงลมหนาวหวิวๆ เสียงหิมะจากบนภูเขา ที่ส่งเสียงเป็นเพื่อนตลอดทาง

นานๆจะมีเสียงฝีเท้าม้าที่พานักท่องเที่ยวสวนมาทักทายด้วยฮัลโลกันบ้าง

*มุมมองย้อนกลับมา วิวสวรรค์ มากๆ

*เขาหิมะใต้เงา อยู่แค่เอื้อม หากแต่ยังไม่ใช่จุดหมาย

*เลาะเลียบเชิงเขาไปทางซ้ายอีกโค้ง

เดินจนหิวน้ำเห็นลำธารที่ไหลมาจากบนเขาสายเล็กๆ นึกถึงในหนังน่าจะดื่มได้ รองมาดื่มรสฝาดนิดหน่อยแต่ก็ช่วยดับกระหายได้ดี น้ำเย็นจากธรรมชาติบนหุบเขาคงย่อมต่างจากน้ำประปากรองแช่เย็นที่อยู่ในตู้เย็นที่บ้านแน่ๆ

*ธารน้ำแข็งค้างปี

ถึงแล้วครับมานั่งหอบโดยยังไม่รู้ตัวเลยว่าถึง ในรูปภายในโพลงยังคงมีน้ำไหลออกมาเป็นลำธารอย่างต่อเนื่อง

*หิวแล้วครับ

เดินมากว่า 1 ชั่วโมง 45 นาที ตั่งแต่บ่ายโมงตรงจนนี่เกือบบ่าย 3 แล้ว ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้เสพ เจอร้านขายชา มีบะหมี่รสแกงกระหรี่ยี่ห้อแม๊คกี้ขายด้วย เลยสั่งมาลองท้อง

จุดนี้เป็นจุดจอดม้าเพื่อให้นักท่องเที่ยวเดินขึ้นไปชมหิมะและกราเซียร์ด้านบน มีม้าจอดอยู่เกือบร้อยเลยครับ มองมาไกลๆทีแรกคิดว่าเป็นชุมชนคนเลี้ยงม้าที่อยู่กลางหุบเขาเสียอีก

จากจำนวนม้าก็รู้เลยว่านักท่องเที่ยวมีมากทีเดียว

*กระดานเลื่อน ก็มีให้บริการ

เดินมาข้างบน เห็นบริการนั่งกระดานเลื่อนลงเนิน มาตั่งแต่ตอนนั่งกินบะหมี่ข้างล้างแล้วเพราะจุดจอดอยู่ข้างร้านขายบะหมี่ที่ผมนั่งอยู่เลย ซึ่งก็ลองใช้บริการตอนลงเนินกลับซะเลย โดยเค้าจะนั่งหน้าเป็นคนบังคับทางและเราก็นั่งหลัง เกาะเค้าลงไป หากลงไปเองมีหวังหลุดโค้งหน้าทิ่มเชียว

*ธารน้ำแข็ง

คนลงไปเซาะน้ำแข็งออกมาปาเล่นกันใหญ่

*หิมะค้างปี ในวันที่ฤดูหนาวใหม่ยังมาไม่ถึง

*มองไปเบื้องหน้า

จากทางนี้มุ่งตรงข้ามเนินเขาไปเรื่อยๆก็จะเข้าเขตเลห์แล้วหละครับ แต่มันคงไกลมากทีเดียว

*มองย้อนกลับ

*ฝูงม้าอิงแอบให้อบอุ่น

*ทุ่งหญ้ากว้าง ระหว่างทางเดินกลับ

ขากลับอยากจะได้ม้าก็คงไม่มีเพราะทุกตัวถูกเช่ามาแบบไป-กลับ เมื่อมาถึงก็หายเหนื่อย ก็คิดว่าเดินกลับท่าจะไหว ขากลับระยะทางเท่าเดิมแต่ความรู้สึงเหมือนมันสั้นลง ด้วนเพราะเราคุ้นกับทางแล้ว

*ม้าทำหน้าที่ของมันเสร็จแล้ว อิสระก็กลับมาอีกครั้ง

ขากลับเดินเจอคู่สามีภรรยาจากัลกัตตา และคนบนรถที่เจอเมื่อวานเดิน มาร่วมเป็นเพื่อนเดินด้วย

ก่อนขึ้นรถกลับก็แวะหาไรกินกันที่ร้านอาหารใกล้ที่รถจอดด้วยยังพอมีเวลาเหลือ

*แสงทองยามเย็นเคลือบผืนป่าข้างทาง

*ตรอกหลังโรงแรม ท่ามกลางพระจันทร์เต็มดวง

กลับมาถึงประมาณทุ่มครึ่ง เดินฝ่าลมหนาวออกไปหาข้าวเย็น กลับออกมาหวังจะไปหาร้านซื้อของกลับปิดเข้านอนกันไปหมด อันที่จริงก็เริ่มวายตั่งแต่ตอนเรากลับมากันแล้ว

พบกันใหม่วันพรุ่งนี้กับ วันที่4 ^^^^เดินย่ำทะลุตรอก ชอนไชกลางเมืองเก่า^^^^

*เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้าม นอกหน้าต่าง

ก้าวสู่วันที่สองตื่นแต่เช้าเพราะต้องรีบออกไปซื้อตั๋วรถให้ทัน มานั่งรออาหารเช้าชากะขนมปังปิ้ง ทาเนย ทาแยม พร้อมไข่คน

กินเสร็จลุงเจ้าของเรียกชิคาร่าพาเราขึ้นฝั่ง ลุงแกอาสาบอกจะพาเรานั่งรถแกไปส่งที่ท่ารถ 5555+ มาถึงตรงนี้แกไม่ได้ใจดีอย่างเดียวแต่แกบอกเราว่าถ้าไม่มีรถบัสไป ก็ให้จ้างแกไปแทนได้เลย ไม่เสียเวลาไปหา หัวการค้าเข้าท่าแฮะ

*เดินไปที่จอดรถ ที่อยู่ไม่ไกล

เช้านี้หนาวสั่นจนควันออกจากปากเลยวุ้ย ออกไปถ่ายรูปมือสั่นจนต้องใช้โหมดกันสั่นระดับสูงสุด มันช่างหนาวทรมาณเสียจริง

*งามครับ คุณลุงพายเรือมาขายผักถึงฝั่ง

*ท่าเรือเหงาๆ ยามเช้า

*ท่ารถบัส

ท่ารถแห่งนี้ชื่อ J&KTDC หรือ Jammu & Kashmir Tourism Development Corporation กว่าจะพิมพ์ชื่อจบยาวเชียว เอาเป็นว่าบอกใครๆก็รู้จักหละครับ ยกเว้นแกล้งเซ่อขับวนจนเรามาจองตั๋วไม่ทัน

มาถึงก็ดิ่งไปที่ช่องซ้ายเลยครับ ทันใดนั้นโดนชายที่รู้จักกับลุงที่ขับรถมาส่งอาสาเข้าไปซื้อให้ ไอ้เราก็เซ่อปล่อยให้เค้าไปซื้อ โดนไป 210 รูปีต่อคน คาดว่าราคานี้น่าจะโดนบวกมา 50 รูปี ราคาน้ำมันขึ้น หรือเราโดนฟันหว่า

*รถบัสของเรา

รถบัสไร้แอร์ ก็แน่หละหนาวขนาดคงไม่ต้องใช้ ดูเหมือนรถบัสที่จะไปทั้ง กุลมาร์ค โซนามาร์ค และพาฮาแกรม จะมีพลัดๆกันไปวันละที่ วันละเที่ยวทุกเช้ารอบ 9 โมง กลับประมาณบ่าย 4 ราคาตํวก็เป็นราคารวมไป-กลับแล้ว ซึ่งจะไปที่ไหนดูเหมือนจะมีการกำหนดไว้แล้วตามคิวตามวัน

นักท่องเที่ยวก็มีแต่คนอินเดียที่มาจากต่างเมืองซะส่วนใหญ่ นอกจากรถไปที่ท่องเที่ยวแล้ว เมืองอื่นๆเช่น เดลลี จัมมู เลห์ ก็มีรถบัสไปเหมือนกัน 

เช้านี้คนมารอรถของตัวเองกันอย่างคึกคัก

*บนรถบัส และชาวแก็งค์

นอกจากเรา 3 คนต่างด้าวแล้ว บนรถก็เป็นคนอินเดียทั้งหมด แตกต่างแต่ไม่แตกแยก จุดหมายเดียวกัน

หน้าสุดคุณลุงคุณป้าใจดี จากรัฐไหนจำบ่ได้

2 สามีภรรยาคนหลังสุดตรงกลาง จากรัฐปันจาบ บัลซัล และมีนา ทั้งคู่เฟรน์ลี่มากมาย พี่ผู้ชายเป็นถึงสมาชิกพรรคการเมืองเลยครับ แจกนามบัตรผม ที่ดูยังไงก็เหมือนใบแนะนำตัวนักการเมืองเลย มีรูปในนั้นด้วยนะเออ

2 คนซ้ายและขวาหลังสุดเป็นสามีภรรยาจาก กัลกัตตา ว่าแต่มาเห็นในรูปทำไมนั่งคนละมุมหละคร้าบบบ

อีกสองชาย ผมยังไม่สนิทอะเลยไม่รู้จัก

*วิวข้างทาง

สองข้างทางทหารชุมกว่ายุง ยืนเป็นระยะทุก 500 เมตร ยิ่งในเมืองหรือจุดสำคัญมีมากเป็นพิเศษ ทุกคนอยู่ในชุดพร้อมรบ อาวุธครบ

กิ่งไม้แห้ง ใบไม้ร่วงโรย เมเปิ้ลสีแดงเริ่มกลายๆเป็นเหลือง โทนสีในเมืองและนอกเมืองดูคลุมโทนไปทางเดียวกันหมด มีเห็นอยู่ก็ไม่กี่สี คำๆเทาๆ น้ำตาลอมเหลืองหม่นๆ น้ำตาลอมแดงหม่นๆ เขียวเข้ม วนกันอยู่อย่างนี้ทั้งเมือง มันช่างเป็นฤดูใบไม้ผลิ ที่ชัดเจนเสียเหลือเกิน 

*เมนู กุลมาร์ค

รถแวะพักที่เชิงเขา จิบชาชมวิวเล่น 15 นาที เห็นป้ายเมนู ที่เที่ยวของที่นี้ติดบอกไว้ เพื่อให้ง่ายต่อการสั่งมาชิม

เอากอนโดล่า 3 ที่ ผมสั่งล่วงหน้าไว้ในใจ อิๆ

* ร้านชายามเช้า

ชาร้านนี้ถูกเหลือเชื่อ 3 แก้ว ขนม 3 อย่าง 30 รูปี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

*แขกรุมเร้า

รถขับขึ้นมาอีกไม่นานก็เจอแขกวิ่งฮือกันเข้ามารุมล้อม มองดูก็ไม่เห็นมีดาราเกาหลีอยู่บนรถนี่หว่า สิ่งใดกันที่แขกหมายปอง หรือ 2 สาวเพื่อนเราก็ไม่น่าใช่แน่

ที่แท้ลงไปได้รู้ แย่งลูกค้าไปให้ม้าตัวเองแบกเดินนี่เอง

*ม้านับร้อย เรียงราย

ข่าวที่ได้ยินมาตรงเชิงเขา บอกว่าวันนี้กอนโดล่า(เคเบิ้ลคาร์ขึ้นเขา Afarwat) ปิดบำรุง ตายเลย  การเดินทางมาไกลเพื่อจุดหมายสู่ยอดเขาเหนื่อระดับน้ำทะเล 4 พันกว่าเมตร ต้องพังทลายหายไป แม้ใจยังไม่ยอมเชื่อนักก็ตามที ใครไปช่วงนี้ช่วยบอกผมทีว่ามันปิดจริงไม่ได้โดนแขกหลอก

ชาวแก็งค์นำโดยบัลซัล เจรจาต่อรองเรื่องขี่ม้าเข้าป่าชมเขาอยู่ หลังจากที่ไม่มีกอนโดล่า ไอ้ครั้นจะไปเล่นสกี หรือสเก็ตก็คงไม่ได้เพราะหิมะยังไม่ตก

500 รูปีกับม้าหนึ่งตัวเป็นราคาที่เราได้มา กับเวลา 3 ชม. แม้จะว่าแพงก็แพงทีเดียว แต่เอาหละไปเลือกม้าก่อนเลย

*ออกเดินทาง

ตลอดทางผ่านสนามกอฟล์ที่ได้ชื่อว่าสูงที่สุดในโลก ช่วงนี้ที่นี่ดูจะมีการปรับปรุงก่อสร้างกันยกใหญ่ คงเตรียมรองรับนักท่องเที่ยวที่มากขึ้น สังเกตุจากจำนวนคน และจำนวนม้า มีมิใช่น้อยเลย

*จุดชมวิวในป่าเชิงเขา

ฟังเสียงม้าตดให้จังหวะมาตลอดทาง ไม่นานก็มาถึงจุดแวะพักทานชาชมวิว(ผมว่าม้ามันตดไม่เหม็นเลยนะ)

ม้าที่ผมขี่ดูจะไว้เนื้อเชื่อใจได้เป็นอย่างดี เพราะไม่มีใครมาจูงมันเดินเลย ปล่อยให้มันกะผมเดินกันลำพังตามยถากรรม พยามส่งสายตาวิงวอนให้มาช่วยกันหน่อยก็ไม่เป็นผล แม้ทางชันๆก็ต้องประคองไปเอง

ม้ามันก็ดีครับฉลาดมาก มันเดินตามทางเหมือนผู้ชำนาญอาจด้วยมันคงเดินทุกวันมาหลายปีแล้ว หรือไม่ก็โดนตั้งโปรแกรมไว้ ผมจับสายจูงบังคับมันออกนอกเส้นทางดู มันก็ไม่ทำตาม 

*ร้านอาหาร ในมุมสู่ยอดเขา

บนนี้มีขายกันอยู่ 2 ร้าน เรา 3 คนกะบัลซัลและมีนา เราสั่งจาปาตียัดใส้ กะผัดผักรวมเครื่องแกง มาทานกันเป็นอาหารกลางวัน

คิดเงินมา 360 รูปี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! บัลซัลบอกว่าของเรา 3 คน 300 รูปี เอ่อคือออ จาปาตี 3 แผ่น แกง 2 ถ้วย ชา 3 ทำไมมัน 300 หละคร้าบบบบ อย่างงง

บัลซัลนายกินพอๆกะเรานายจ่าย 60 นายทำเราได้นะบัลซัล

*จะว่าสวยก็สวยดี แต่ก็คงเทียบไม่ได้กับการขึ้นกอนโดล่าไปชมวิวด้านบน พูดแล้วเศร้า

*ลงแล้วๆ

ทางลงอย่างชัน และยังคงไม่มีคนมาจูงเช่นเคย มีช่วงนึงแอบเหวอม้าพยศเล็กน้อย มีแต่คนหันมาดูหน้าเรียบๆแล้วทุกคนก็หันกลับไปเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

*ลงมาถึงแล้ว ข้างหลังนั่นหละครับเขา Afarwat 4390 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล

ผ่านหน้าทางขึ้นกอนโดล่าอยู่ห่างๆ สายตายังคงมองจนเหลียวหลังหวังว่าจะไม่เห็นกระเช้ามันทำงานนะ ไม่งั้นโกรธตายเลย เห้อ เห็นยอดเป็นสีขาวด้วยหิมะอยู่ไกลๆ

*ระหว่างทางกลับบ้าน

ขี่ม้าดมตด จนเจ็บตูด ก็กลับมาขึ้นบัสตอน 4 โมงกลับเข้าเมือง ระหว่างทางผ่านเขา ผ่านทุ่งนาขั้นบันไดที่บัดนี้กลายเป็นดินสีน้ำตาลดูแห้งๆไปหมดแล้ว

*……..อย่างดก

รถบัสมาแวะชมสวนแอ็ปเปิ้ลข้างทาง แถมยังให้เก็บมากินกันได้อีกอ่ะ  บางคนนี่เก็บมาเป็นถุงใหญ่เลย

แต่ถ้าอยากได้ลูกโตๆสวยๆ เค้าก็มีวางขายครับ ลูกใหญ่สีสวยหน้ากินเชียวหละ ไม่แพงด้วย

2 สาวเพื่อนผมยังใจดีแวะรดน้ำต้นไม้ให้เป็นน้ำใจด้วย 55555+

*แทงฟ้า

*รถติดหนัก

*ด้านหลังก็ยาววววววเหยียด

*นานนักลงมาเดินเล่นกันเลย ดีกว่าพวกเรา

*ใกล้ถึงเมืองรึยังหว่า

*กลับมาแล้วววว

ลุงที่พักแกมารอรับเราที่สถานีรถอย่างที่รับปาก ดูไปแกก็ใจดี แต่เราแสนจะอึดอัด ตามเราทุกฝีก้าว มารับมาส่งไม่ให้เราเดินไปไหนเลย เหมือนกับจะไม่ให้เราไปเจอที่พักที่ถุกและดีกว่าอย่างนั้น

มาถึงที่พักอย่างเพลียเลย แถมอาการระบมตูดเริ่มตอดขึ้นทีละเล็กทีละน้อย ทุกคนพร้อมใจพูดว่า “พรุ่งนี้ไม่ขอขึ้นม้าแน่นอนไกลแค่ไหนยอมเดินดีกว่า”

ข้าวเย็นวันนี้กับข้าวเหลือ 2 อย่าง กับข้าวเปล่า ผลไม้ที่เป็นกล้วยเมื่อวานก็หายไป เซ็งเลย ไม่ต้องถามถึงปลาเลยไร้เงา หายไปกับยูนิสนานแล้ว

มันช่วยให้เราตัดสินใจกันง่ายขึ้นที่จะเผ่นกันเถอะ อยู่บนเรือเหมือนอยู่ห้องขัง หาไรกินเองก็ไม่ได้ อึดอัดโว้ยยยย เราบอกสวนกลับเจ้าแซมไปเลยว่าวันนี้คงพักเป็นวันสุดท้ายแล้ว หลังจากที่พยายามถามแผนการเที่ยวพรุ่งนี้ของเราอยู่ได้ ลาก่อน……………..พอกันที
เจอกันพรุ่งนี้ครับที่ ^^^^โซนามาร์ค ปลายทางสู่หุบเขาหิมะขาว…ด้วยสองเท้าดำๆ^^^^

*ชุดอาหารบนแอร์อินเดีย มันบดทอดกับอกไก่

ออกจากกรุงเทพฯเกือบตี 3 ใช้เวลาบิน 4 ชม. ถึงสนามบินอินธิราคานธี เกือบ 6 โมง ตามเวลาท้องถิ่นที่ช้ากว่าเกือบ 1 ชม.ครึ่ง

*ภายในรถบัสไปสนามบินภายในประเทศ

ออกจากสนามบินมาขึ้นรถบัสไปสนามบินภายในเพื่อต่อเครื่องบินไปยังศรีนาการ์ รถบัสนี้ยังวิ่งไปใจกลางเมืองผ่านย่านคอนน็อต เพลส และพาฮระกันห์อีกด้วย ในราคา 50 รูปีตลอดทาง

*รถบัสยี่ห้อทาทา เอ้ย! ตาต้าคันแรกที่ได้นั่ง

มาอินเดียหากไม่ได้นั่งบนรถตาต้าเห็นทีคงเหมือนมาผิดประเทศ ด้วยเป็นรถที่ฮอตฮิต และมีหลากหลายมากที่สุดในอินเดีย เรียกได้ว่าคงถูกทั้งราคาและใจ เข้าถึงคนอินเดียทุกย่อมหญ้า นอกจากทำรถยนต์แล้วยังมีธุรกิจเหล็ก และโรงแรมในชื่อ Taj Hotel ที่มีอยู่ทั่วทั้งอินเดีย และอีกหลายเมืองทั่วโลกด้วย โอ้โหจะรวยไปถึง

*หน้าสนามบินภายในประเทศ อินธิราคานธียามเช้า

*เหินฟ้าอีกครั้งกับ spicejet

เราจองตั๋วของ spicejet สายการบินทุนต่ำแต่ แอร์สวย บินจากเดลลีสู่ศรีนาการ์เมืองหลวงแคว้นแคชเมียร์ ทางอินเตอร์เนตจ่ายผ่านบัตรเครคิต นำใบจองและบัตรเครคิตที่ชำระติดตัวไปขึ้นตั๋วด้วยครับ

เพราะตอนเราเอาแต่ใบจองที่ปริ้นท์มาไปแต่ไม่ได้นำบัตรเครคิตใบที่ใช้ชำระติดไปด้วย เลยต้องจ่ายด้วยเดบิตแทน อีกครั้ง ซึ่งยอดที่ตัดเครคิตใบก็ได้รับคืนมาแทน

การเดินทางด้วยเครื่องบินก็เพื่อประหยัดเวลาการเดินทางที่มีอยู่น้อยนิด ด้วยเวลาเพียง 2 ชม. แต่หากอยากชื่นชมทิวทัศน์ในแนวราบแบบไม่รีบก็ใช้บริการรถบัสระหว่างเมือง แต่ต้องใช้เวลาถึง 24 ชม.

*สนามบินแคชเมียร์

สนามบินอยู่ในระหว่างปรับปรุงต่อเติมให้ใหญ่ขึ้น ในวันที่ไปการตรวจก็เข้มงวดทหารยืนอยู่เต็มไปหมดต้องกรอกแบบฟอร์ม และยืนยันที่พัก หากแต่เรายังไม่มี แต่เหมือนทางเจ้าหน้าที่จะบอกว่าให้ไปจองที่เคาน์เตอร์รับจองเรือบ้านที่อยู่ในสนามบิน แต่เราอยากดูสถานที่ก่อนการจอง

เลยเดินออกมาทหารก็เดินตามมาถามที่พักที่เราจะไปอยู่ได้ วุ่นวายปนงงๆ ในที่สุดเหมือนมีไรดลใจให้เดินตามลุงคนนึงไปขึ้นรถเข้าเมือง เค้าบอกกับเราว่าเป็นเจ้าของเรือบ้านหลายแห่ง อยากเลือกก็ให้มากับเค้าไปฟรีไม่ชอบไม่เป็นไร และแล้วเรา 3 คนก็มานั่งกันอยู่ในรถลุงเสียแล้ว

จากประสบการณ์ขอแนะนำว่าให้อยู่โรงแรมบนฝั่งในวันแรกที่ไปถึงก่อนโดยเลือกซะตั้งแต่ก่อนไปอย่างคร่าวๆเพื่อตอบคำถามที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองซึ่งทหารจะจดที่อยู่เราไว้และบอกปัดพวกที่เข้ามาตื้อขายที่พักด้วย

และหากอยากนอนในเรือบ้าน ก็เพียงไปลองเดินแถวๆ ริมทะเลสาปดาล ก็จะมีคนมาถามเองในราคาที่ถูกกว่าพวกที่ไปยืนรอแถวสนามบิน

รถซูโม่ที่เป็นรถตู้เล็กเข้าสนามบินอยู่ที่ 300 รูปี

*ลุงแกยิ้มพลางสายตาหลังแว่นที่ล่อเรามาได้

จากสนามบินเข้ามาในเมืองใกล้พอดู เราเริ่มรู้ตัวว่ากำลังถูกพามาฟันพร้อมความเกรงใจเริ่มซึมเข้ามา วันนี้เราจะโดนไปกี่รูปีหนอ หวังว่าลุงจะปราณีเราบ้าง

แกพาเรามาลงหน้าทะเลสาปดาล ต่อลงเรือชิคาล่า(เรือแท็กซี่หลังคาเหลืองพร้อมเบาะสีเปรี้ยว) เทียบได้กับวินมอไซด์หน้าปากซอย

แรกเห็นที่นี่ช่างคลับคล้าย กับอินเล ที่พม่านักราวกับแฝด หากแต่ที่นี่เรือเครื่องเสียงแว็ดยังเข้าไม่ถึง คงไว้แต่เสียงพาย ควักน้ำ ค่อยไปอย่างเอื่อยๆไม่เร่งรี่ ชีวิตคนเมืองอย่างเราก็วว่าช้าพอดูด้วยยังไม่ชินนัก

*เรือบ้าน(house boat) ที่มีมาแต่สมัยอาณานิคม

ทั่วทั้งทะเลสาปดาลเต็มไปด้วยบ้านเรือแบบนี้ลอยติดๆกัน สัญจรและใช้ชีวิตอยู่บนเรือกันมาหลายต่อหลายรุ่น ภายในมีครบครับราวกับห้องชุด ทั้งห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ห้องครัว

ตกแต่งกันไปตามฐานะและความชอบ บ้างลวดลายฉลุงดงาม บ้างสีสัดสะดุดตา บ้างลำใหญ่ บ้างลำเล็ก แต่ก็เต็มไปด้วยความสงบเงียบ เรียบง่ายของวิถีแห่งชาวแคชเมียร์

*วิวระเบียงในเรือที่พัก

ลุงพาเรามาลงหน้าเรือ lala rukh เรือไม้ซีดาร์สีขาวครีมลำใหญ่พอดู ระเบียงด้านหลังมองเห็นป้อม hari parbat และทะเลสาปสีทองได้อย่างชัดเจน 

*ภายในห้องนอน บนเรือ

เราเดินดูโดยรอบทั้งในห้องพัก ห้องน้ำ ห้องรับแขก ภายในตกแต่งด้วยโทนสีแดงเป็นหลัก ตัดกับเฟอร์นิเจอร์ไม้สีสีเข้มแกะลาย พรมและม่านลายดอก ทั้งหมดดูอบอุ่นและเป็นสไตร์ที่พบเห็นได้ในเรือบ้านบนทะเลสาปดาล

*ห้องรับแขกแสนอบอุ่น

ยูนิส ออกมาต้อนรับและพูดคุยกับเราเรื่องราคาที่พัก พร้อมเสริฟท์ชาแคชเมียร์ที่เราไม่อยากรับดื่มด้วยเพราะตอนนี้ความเกรงใจจุกคอจนเราพูดคำว่าไม่เอา ไม่ออกอยู่แล้ว

เราค่อนข้างพอใจอยู่พอควรแต่ก็ยังไม่มากพอที่จะตกลงในทันที ราคาที่ยูนิสเสนอมาเป็นมาตรฐานของรัฐบาลที่ค่อนข้างสูง ในระดับเรือเกรด a แบบลำนี้

เราพยายามต่อรอง ยูนิสก็เฉไฉชวนคุยเรื่องเมืองไทย เพราะเค้ากำลังจะมาเที่ยวที่เมืองไทยในอีกไม่กี่วัน ถามถึงสถานที่เที่ยวสุดฮอต เราอยากมาแคชเมียร์ แต่ใจยูริสกลับอยากมากรุงเทพฯเอาเสียมาก แถมยังชอบมาซื้อของก็อปจากเมืองไทยด้วย พร้อมเหลือบมอง อดิดาสเพื่อนผมด้วยความสงสัยว่าปลอมได้เหมือนมากแม้ว่ามันจะเป็นของจริงก็ตาม

*ใบราคามาตรฐานจากรัฐบาล

ราคาก็เป็นแค่กระดาษไฉนเลยจะต่อลองกันไม่ได้ เราไม่สนว่าจะตั้งกันราคาไฉนเราสนก็แต่เงินในกระเป๋าที่มีจ่ายแค่ไหนต่างหาก

ยูนิสดูจะเข้าใจ ในที่สุดราคาก็ลดลงมาเหลือ 800 รูปี ต่อคนต่อคืน รวมอาหารเช้า-เย็น น้ำร้อน พร้อมเรือส่งขึ้นฝั่ง สิ่งเหล่านี้ควรตกลงกันให้ดี (มารู้วันหลังราคานี้มันช่างโหดนัก เดินอยู่ริมทะเลสาปก็มีคนมาเสนอ 400 รูปีต่อคนในข้อเสนอเดียวกัน โดยยังไม่ได้ต่อสักคำ) 

ยูริสรับเงินล่วงหน้าที่เราขอพักดูก่อนแค่ 2 คืนด้วยจะนำไปเป็นค่าซื้ออาหาร ผมบอกว่าวันพรุงอยากกินปลาในทะเลสาป ซักพักยูริสแต่งตัวหล่อพร้อมรองเท้าอาดิดาส ซึ่งอยากจะเดาว่าจริงหรือปลอม ออกเรือจากไป แล้วไม่กลับมาให้เราเห็นอีกเลยหลังจากนั้น

*เรือชิคาร่า

ลุงกลับมาพร้อมข้อเสนอให้เราจ้างเรือออกไปชมทะเลสาปดาลโดยรอบครึ่งวัน

*ชิวิตบนสายน้ำ

700 รูปีสำหรับเรือชิคาร่า 1 ลำที่จะพาเราไปพร้อมลุงฝีพายคนหนึ่ง เรารู้ว่าราคาเกินควร ลุงที่พาเรามากลับบอกว่าไม่สงสารคนแก่บ้างหรอ ที่ต้องมาพายให้พวกคุณครึ่งวัน

เออนั่นสิเนอะ ไม่สงสารหรอ เราควรจะสงสารสิ ไม่นานความมึนปนงงกะคำพูดแกเราก็มานั่งอยู่บนเรือซะแล้ว หากเราไม่เอาคงอยากที่จะเรียกลำอื่นให้มาจอดรับได้ ก็ได้แต่หวังว่า 7000 รูปีคงตกไปถึงลุงคนพายมากหน่อยก็คงดี

ความอึดอัด ขาดอิสระในการเลือกและการถูกมัดมือชกของการพักบนเรือเริ่มขึ้นมาได้สักพักแล้ว อันที่จริงการนั่งเรือครึ่งวันน่าจะอยู่ที่ 300 รูปีต่อลำหรือมากกว่าเล็กน้อย

*เรือนักท่องเที่ยวชาวอินเดีย

นักท่องเที่ยวฝรั่งยังไม่เห็นเลย แต่ที่ดูจะมากนักเห็นจะเป็นนักท่องเที่ยวชาวอินเดียที่มาจากต่างเมืองนั่งล่องเรือเล่นท่องเที่ยวพักผ่อนยังที่แห่งนี้

*ฝีพายชาวแคชเมียร์

*สวนมาอีกลำ

*ร้านค้าของชำ…เซเว่นแคชเมียร์, ทะเลสาปดาล

*ชิคาร่า สะท้อนน้ำราวกระจกใส

*มุ่งสู่โอเอซิสกลางทะเลสาป

คุณลุงฝีพาย พร้อมลูกเรือแซม(ซึ่งยังทำหน้าที่ดูแลเราชนิดนอนบนเรือตลอด 2 คืนอีกด้วย) พาเราฝ่าบ้านเรือนและ สวนกลางน้ำ ปะทะลมหนาวยะเยือกในยามบ่ายมาไกลยังเกาะเล็กๆที่อยู่ท่ามกลางทะเลสาปดาล 

*บนจุดหมายของทุกลำเรือ

เรือนักท่องเที่ยวทุกลำต่างมุ่งและจากมาจากเกาะกลางน้ำแห่งนี้ทั้งสิ้น เหมือนเป็นจุดห้ามพลาดเลยทีเดียว

ทหารก็ยังคงเกาะกลุ่มตามมาคุมถึงเกาะเล็กๆแห่งนี้ เพื่อสร้างความปลอดภัยแก่ผู้มาเยือน

*กิจกรรมสุดฮ็อต

บนเกาะเล็กๆมีเรือร้านอาหาร บริการชุดใส่ถ่ายรูป และสกีเรือลาก ที่ดูจะเป็นที่นิยมถ้าน้ำเย็นและลมหนาว ให้ได้ลองเสียว

250 กับ 1 รอบใหญ่ๆพร้อมรูปถ่าย น่าสนใจจริงๆหากถ้าอากาศจะอุ่นกว่านี้ ถึงแม้เห็นคนเล่นจะเปียกแค่เหนือเข่าก็ตามที แต่หากพลาดตกน้ำไปใครจะรู้

*ชา Kashmiri Kehwa

นั่งรับลมเย็นชมวิวที่ร้านอาหารบนเรือ จิบชาแคชเมียร์ร้อนๆรสหวาน ผสมถั่วแอลมอนต์ รสกลมกล่อมก็ดูเข้าท่า 15 รูปีเองครับ

*ชิวิตเรียบง่ายที่สวยงาม

*สี่ฝีพายเคียงข้าง

ลุงฝีพายพาเราลัดเลาะกลับที่พักมายังทางสายเดิม พระอาทิตย์เริ่มคล้อยจาก ฝูงนกเหยี่ยง และอีกา ที่หาได้มากในแคชเมียร์ราวนกกระจิบบ้านเรา เริ่มบินโบกลาทั่วท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี

*ย่านชุมชนกลางน้ำ

*เรือบ้านสีสวยระหว่างทาง

อากาศเย็นๆเริ่มคืบคลานก่อนเราจะถึงเรือพัก ต้องรีบเข้ามาหลบหนาวข้างใน คนดูแลเดินเข้ามาถามเวลาเสริฟท์อาหารเย็น 1 ทุ่มคือคำตอบ

ข้าวผัด ผัดผักรวม แกงเนื้อแกะ และแกงซี่โครงเนื้อแกะ ถูกยกมาเสริฟท์ ทั้งหมดรวมอยู่ในค่าที่พัก น้ำเปล่าแยกจ่ายต่างหาก ว่าแต่มื้อนี้ปลาในทะสาปที่สั่งยูนิสไปก็ยังไม่โผล่หางมาให้เห็น

อาหารถูกปาก มีกล้วยตบท้าย คิดไปว่ามื้อหน้า และต่อไปคงสบาย ผมกับลังคิดผิดถนัด

น้ำอุ่นต้องถูกสั่งล่วงหน้าก่อนอาบอย่างน้อย 1 ชม. กว่าจะได้อุ่นกัน แซมคนนอนเฝ้าเรือซักเราถึงโปรแกรมเที่ยวในวันพรุ่งชนิดถามจุดต่อจุด แบบกัดไม่ปล่อยเพียงเพื่อการเสนอให้เช่ารถไปเที่ยว เราอยากไปบัสมากกว่า

แซมบอกกับเราว่ารถบัสไม่วิ่ง ผมนึกขำมามุกนี้ไม่สำเร็จหรอก เราไม่เชื่อ!!!! กว่าคืนแรกบนเรือบ้านจะผ่านพ้นจากแซมได้ก็แทบแย่ ถามอยู่ได้

แล้วพรุ่งนี้พบกันกุลมาร์ค ตอนหน้าครับ